Het was altijd een gezellige boel; er werden feesten georganiseerd en die duurden tot diep in de nacht. Hapjes en drankjes in overvloed en er werd gedanst en gezongen. En er waren altijd wel gasten die bleven logeren.
Tot mijn vader op een dag ineens is vertrokken, zonder reden. Hij heeft alleen een briefje achtergelaten met de tekst; ‘Ik zie jullie terug in oktober’, verder niets. Niemand heeft tot op de dag van vandaag meer iets van hem gehoord.
Het huis is sindsdien in verval geraakt; het is oud en smoezelig geworden. Het is er niet meer gezellig en er komt niemand meer op bezoek. Het hele gevolg is gebleven, maar niemand praat meer met elkaar en er valt hier niets meer te beleven.
Het hele jaar blijven de deuren gesloten, maar in oktober gaan ze open in de hoop dat mijn vader weer voor de deur zal staan. Maar als blijkt dat het ‘gewoon’ gasten zijn, wordt niemand in het huis daar vrolijk van. Een bezoek aan Huyze Griezelsteyn zul je dan ook niet snel vergeten!
Kom maar langs, als je durft!
Groetjes,
Carlijn van Griezelsteyn
|
